Да биде јасно. Википедија, и стотици други сајтови денес протестираат против неправилностите во законот (односно два закони SOPA и PIPA[1], кои ако поминат ќе се спојат во еден), кои можат да се искористат неправилно и манипулативно, но не само тоа – тие неправилности се контрадикторни со начинот на кој работи дел од технологијата (DNS[2] во главно) врз која е базиран интернетот кој сите го користиме. Доколку помине законот интернетот нема да биде ист, буквално. Ќе треба и учебниците да се сменат.

Законот кој го наложуваат како мерка против пиратеријата, ќе влијае врз слободата на изразување, споделување и комуницирање преку сервисите кои работат врз интернетот. Еве што кажуваат други личности за оваа проблематика [линк] [линк].

Сите знаеме како е кога ќе отвориме некој линк до YouTube и ќе ти се отвори страната дека тој не е достапен за Македонија. Замислете истото да може да го примени некојаси институција, но не само за YouTube видеа, туку на многу поголема скала, за било кој сајт. Замислете имате свој сервис кој опслужува содржина – било каква: текст, слики, итн. – и сервисот е блокиран во Америка. Или имате сајт хостиран во Америка и без најава ви го гасат.

Си велите, па што ми е гајле, не сум во Америка, не ме засега мене законот. Тоа не е точно. Ако се донесе законот, веднаш и другите држави ќе направат слични закони. Се работи за контрола.

За крај, направив една галерија од сајтови кои се дел од овој протест. (Скриншотови од цел прозорец, такашто се гледа и адресата до сајтот. Клик на било која слика за fullscreen slideshow.)

Повеќе за:
[1] SOPA и PIPA
[2] DNS

Зошто интеграција со Dropbox? Пред се најавувањето се врши преку Dropbox кој користи OAuth (исто како што се најавувате преку на пример Twitter во други сервиси), и со прифаќање на автентикацијата се создава фолдер Calepin во нашиот акаунт (во патеката Dropbox/Apps/Calepin), во кој подоцна се зачувуваат статиите кои ги пишуваме. А статиите, се текст документи со .md наставка, кои се пишуваат во Markdown формат. Идеално :)

Markdown е формат кој е многу лесно читлив за тие што не ја знаат неговата синтакса, а и лесно се учи. И, секако има едитори кои помагаат за полесно пишување на документи во Markdown формат, и Web базирани (Backpager) и Desktop (ReText за Linux, MarkdownPad за Windows, итн итн..).

Сите статии се зачувуваат во фолдерот во Dropbox, и следните четири реда мора да се наоѓаат во почетокот на секој фајл:

Title: My First Post
Date: 2012-1-11
Slug: first-post
Status: draft

од кои првите два реда се обавезни, додека вторите два зависи од нашите потреби. Кога ќе спремиме статија, за да ги забележи промените Calepin само кликаме на копчето Publish кое се видливо кога ќе се логираме во сервисот. Истотака освен полињата што мора да ги има, мора и документот да е во UTF-8 енкодинг па затоа не користете Notepad туку нешто по цивилизирано :)

Сервисот има потенцијал, и авторот негов најаува бизнис модел поврзан со него, но сеуште го нема соопшетно. Моментално нуди Google Analytics интеграција, и основна конфигурација на автор/пагинација/формат на датум. Јас би очекувал теми/css прилагодување и промена на домен.

killall -9 kmix
rm -rf $(kde4-config --localprefix)/share/apps/kmix/
rm -f $(kde4-config --localprefix)/share/config/kmix*
kmix &

Повеќе за:
[1] KMix
[2] Линк до решението

Facebook confidential "law enforcement guide" http://info.publicintelligence.net/Facebook2010.pdf—
WikiLeaks (@wikileaks) May 02, 2011

Засега немам најдено пост/изјава/слично дали е документот валиден или не, но еве ги неговите карактеристики:

Слика 1: Facebook2010.pdf

За да ја прегледате неговата содржина превземете го.

Секоја голема организација која се наоѓа во Америка го прави ова, неодамна Жулиан Асанж во ексклузивно интервју за Russia Today и кажа дека дури и тие да не сакаат, мора да подлегнат на притисоците од државната администрација, и шпекулира дека Фејсбук, Јаху, Гугл, итн. имаат специјални веб интерфејси/апликации преку кои тие можат да ги добијат податоците кои им требаат.

Видеата од интервјуто може да ги гледате тука [во нов таб ќе се отвори линкот, како секогаш].

Тоа што ме зачуди во документот е степенот да податоци кои се чуваат за корисниците. Во Фејсбук имаат поделба на повеќе нивоа на информации за корисникот (во документот тоа е на страна 3, следува преведено):

• Основни кориснички информации
• ID број
• Имејл
• Датум кога е корисничката сметка направена
• Запис/лог на последните најавувања во Фејсбук
• Бројот од мобилниот телефон регистриран на Фејсбук
• Проширени кориснички информации
• Контакт информации на профилот
• Мини-фид историја
• Историја на статус апдејти
• Историја на сите линкови споделени
• Историја на сите ‘notes’
• Историја на сите постирања на ѕидот
• Листа на сите пријатели на корисникот, со нивни ID-а
• Листа на сите групи на корисникот, со нивни ID-a
• Минати и идни настани на кои направил корисникот RSVP
• Историја на сите видеа, со имиња на нив
• Слики од корисникот (сите, сите слики кои корисникот ги закачил, и тие во кои бил тагнат од друг корисник)
• Информации за групи на корисникот
• Приватни пораки на корисникот
• IP логови на корисникот, според мене најинтересното, бидејќи содржи информации во колку саатот, од која IP адреса[1], која скрипта била извршена и содржина на Session Cookie-то[2] во тој момент. Под скрипта се мисли акцијата кога се отворила страната, ако корисникот отворил галерија нечија, се извршила скриптата за галерија со информации која е галеријата и сл., ако корисникот отворил нечиј профил се извршила скриптата за профили со информации за кој профил треба да го отвори.

Заклучок: Сите големи организации соработуваат со државните институции. Но тоа што ме изненади е што не ги чува Фејсбук само информациите што ги прави корисникот, туку и информациите за акциите што прави. Пример: ако корисникот само отвори нечиј друг профил, и тоа е запишано. И тоа со IP адреса на корисникот, со Session Cookie, во колку саатот, чив профил е отворен, итн. И истотака, документот не потсетува дека Фејсбук не брише ништо во врска со корисникот, ги чува сите податоци за него.

И уште еднаш да нагласам, може документот да не е вистински.

Повеќе за:
[1] IP adresses
[2] HTTP cookie

Сценариото е следно: Имам еден RSS фид кој ми е потребен, но 80% од артиклите не ги читам. Сакам да знам кога ќе излезе нова епизода само за 3 радио емисии, но фидот праќа информации за сите емисии кои ги имаат во системот. Тогаш ми текна дека можам да направам филтер со Pipes.

И за 5 минути го склопив следното:

Слика 1: Едноставно филтрирање на фид

Со тоа што првин го отворив оригиналниот фид, видов дека има таг category во XML-от, и знаев дека најлесно ми е по него да филтрирам. Мора да го знаете форматот на информациите во фидот кој го додавате за да ги искористите најдобро.

И вака за трите радио емисии си направив посебен ‘pipe’ и на крај нели сакам во RSS читачот да ги искористам. За таа цел се оди во My Pipes, ни се листаат сите наши пајпови, го одбираме тој што сакаме да го додадеме во RSS читачот, и кликаме пр. на Get as RSS.

Слика 2: 'Експортирање' на пајп

Секако, Pipes е многу помоќен и нуди многу повеќе можности. Можам

• повеќе фидови да додадам наеднаш во еден пајп;
• и тоа од различни типови на извори да додавам информации;
• да ги комбинирам информациите од нив;
• да ги филтрирам;
• да ги сортирам;
• да им извршувам регуларни изрази, и така натаму…

Две добри презентации кои ги најдов на SlideShare за Pipes а се информативни, корисни и со пософистицирани примери од мојот се Mashup your life with Yahoo Pipes и  Yahoo! Pipes: Munging, Mixing and Mashing.

Покрај фактот што REST API-ата растат (како што гледаме на ProgrammableWeb, секој ден некое ново се додава), ситуацијата кај библиотеките за овие API-а за програмските јазици е шарена:

• има библиотеки со добра имплементација но со слаба документација и/или без примери;
• има библиотеки со добра документација и/или примери но се лошо реализирани и нелогични и/или неинтуитивни;
• за некои API-а има многу библиотеки, за некои само по една, за некои ниедна;
• некои библиотеки не виделе апдејт со месеци;
• итн…

и тоа ме инспирираше во дијаграмот на Слика 1, кој, претставува нешто како wishlist што би очекувал од добра библиотека како нејзин корисник :)

Слика 1

Секоја чест на библиотеките кои се добри во секој поглед, тоа значи дека луѓето кои работеле на нив стварно се посветиле.

Како што приметивме во NetBeans има вграден менаџер за теми, и само ги импортираме и си одбираме која тема ја сакаме и тоа е целата филозофија. Единствен проблем е што нема многу теми, иако тие неколку што ги има се добри.

Кај Eclipse ситуацијата е следната: можете да менувте теми но бара едитирање датотеки рачно во папката кадешто е инсталиран, односно нема вграден менаџер за теми. Но затоа двајца момци направиле плагин кој воведува менаџер за теми во Eclipse и интернет портал на кој има многу теми и може секој да поднесе и да превземе тема. Pretty neat.

Инсталација и употреба

Плагинот и темите се наоѓаат на порталот http://www.eclipsecolorthemes.org/. За да го инсталирате плагинот отворете го Eclipse, стартувајте го, одете Help -> Install New Software…, кога ќе се отвори новиот прозорец одберете Add, и додадете го следниот линк:

http://eclipse-color-theme.github.com/update

и внесете име по ваша желба. Нешто како на следната слика:

Слика 1: додавање на нов слад за софтвер

Кај мене јавува Duplicate location бидејќи еднаш веќе го имам додадено. Потоа кај Work with го одбирате во листата тој склад, го штиклирате пакетот и го инсталирате. Следно, после рестартирање на Eclipse одиме Window -> Preferences -> General -> Appearance -> Color themes и таму можете да одберете некоја од постоечките, или да додадете нова (пр. некоја превземена од порталот).

Слика 2: избор на колор тема

П.С. На порталот можете и да се креира нова тема (пр. имате некоја тема од друг едитор или тема за конзола некоја, ги имате вредностите на боите, и ги внесувате во порталот и тој ви пакува тема која после ја импортирате во Eclipse преку горенаведениот прозорец).

Принципот на кој работи GSoC е следниот. Менторите ги пријавуваат проектите до даден рок, меѓу кои се GNOME, KDE, Boost C++, Blender, Chromium, Drupal, Git, Haiku, Mozilla, PostgreSQL, WordPress, итн итн… Откако ќе се утврди кои проекти се прифатени, студентите аплицираат. И потоа од поднесените идеи од студентите и од менторите, се доделува по една на секој студент, и тој има рок цело лето да ја реализира, притоа комуницирајќи со меноторот кој ќе му помага, а и другите развивачи кои се дел од тој проект. Секако не очекувајте целата задача некој друг да ви ја испрограмира :)

Зошто би аплицирале за GSoC?

• убаво ќе ги извежбате вашите вештини во програмирањето;
• ќе остварите нови контакти со паметни и интересни луѓе;
• ако успешно завршите: добивате маица од Google и сертификат (сликата подолу);
• добивате убав додаток во вашето CV;
• пари. За наши стандарди доста убави пари [link];
• и најважно, bragging rights :)

Секој студент кој учествувал изјавува дека искуството е повеќе од позитивно.

Како да “се спремите” за GSoC?

• видете кои организации/проекти биле примени изминатите години [link]
• секој проект си има своја Wiki-style страница на која биле дебатирани и поставувани задачите за програмирање, разгледајте ги (пример: Fedora, GNOME, Haiku);
• за секоја задача пишува колку е тешка и кои познавања се бараат од вас (пример кај Gephi проектот);
• вклучете се во предложувањето на идеи додека организациите аплицираат, тоа е многу важно од повеќе причини но пред се ќе се запознаете со проблематиката порано;
• вклучете се во заедницата, сите OpenSource проекти имаат мејлинг листи, форуми и ирц канали на #freenode. Немора да чекате да почне периодот за аплицирање од страна на студентите за да се запознаете со другите луѓе од заедницата!
• разгледајте ги ланските задачи и пробајте да имплементирате нешто слично, немора 100% да го реализирате, но барем да добиете претстава што сѐ ќе треба да направите летото за да ја исполните вашата задача;
• отворете си блог, пример на wordpress.com или blogspot.com, претежно сите студенти кои аплицираат, на нерегуларна база од неколку недели постираат по некој блог пост со кој кажуваат до каде се со задачата и какво им е искуството;
• гуглајте по нет, прочитајте за искуствата на студентите од претходните години;
• организирајте си го летото, цел месец во Грција може да значи неуспех во исполнувањето на вашата задача;
• и last but not least, убаво проучете го целиот официјален сајт за GSoC 2011 [link] и пратете го официјалниот блог за OpenSource работи на Google [link].

Ако не сте зафатени летото, строго ви препорачувам учество во GSoC.

И друго, неможам да се начудам на коментарите, па ќе ви дадам неколку мои мислења, и гратис, ќе ви персирам ;). До сите коментатори и загрижени:

• Како студент, не треба една и единствена цел на студиите да ви биде дипломата. Таа треба да ти биде само една награда за знаењето кое сте го добиле (и кое сте биле желни да го добиете) и шансите кои сте ги зграпчиле за време на студиите, и понатака врата за други знаења и шанси.
• Не се оценува тежина на факултет врз тоа колку било тешко да се помине некој предмет. Можам да бидам професор кој ќе наоѓа забелешки и на најголеми ситници, па сѐ да знаете и пак да немате доволно поени за положување. А има и спротивни случаи, можам да бидам професор кој цел семестар ќе ве ѓњави со лабораториски и семинарски и домашни и ќе ви дадам 2-3 колоквиуми и ќе имате знаење, и ќе положите и тоа можеби и на колоквиуми. И кога ќе заврши семестарот, ќе си речете, абе не беше тежок предметов, ама научив од него.
• На секој студент својот факултет му е најтежок. Затоа многу е важно да не ги вреѓате другите факултети, може да навредите некоја личност што во иднина ќе ви биде колега на работа или претпоставен.
• На работодавецот, ако нема некои договори со одредени факултети, ама баш не му е гајле дали ќе стои ПМФ или ФЕИТ или ФИНКИ во дипломата. Одите на интервју, можеби и на повеќе интервјуа и тестирања – зависи до фирмата, и покажувате кое е вашето знаење. Нема да добиете +5 поени на тестот ако ви стои ПМФ или ФЕИТ во дипломата.
• Не се жалете дека нема практична работа на факултетите. И на ФЕИТ и на ПМФ, можете да земете диплома и да немате земено скоро ниеден предмет кајшто има асално програмирање. Го имам ова слушнато и од студенти од ФЕИТ и од ПМФ. Е сега, тоа не значи дека нема. Има убави предмети со практични содржини, а и најважно, по скоро секој предмет можете повеќе да се посветите на лабораториските вежби а и да земете семинарска или проект. Е сега, ваш е изборот дали сакате да се помачите, или сакате да земете предмет којшто скоро сите колеги го имаат земено за да се дружите, или да земете некој од полесните предмети. И секако, никој не ве спречува секој Април/Мај да спремите CV и да го пратите на 10-20 фирми па некоја да ве земе за летна пракса. Ете ви hint, тогаш се праќа CV, не во Јуни кога сѐ е договорено. Ако факултетот не го прави тоа за вас, сами погрижете се.
• Нема поента да се фалите дека имате квалитетна настава ако не одите на предавања/аудиториски туку седите во бифе. Нема поента. Вие не го добивате знаењето.

Прво, што е букмарклет? Тоа не е букмарк, но се наоѓа меѓу букмарковите, со таа разлика што кога ќе кликнете на него нема да ви отвори линк, туку ќе изврши определена функција или врз страната која моментално ви е отворена или ќе изврши некое друго посакувано дејство. Повеќе за букмарклети на Wikipedia.

Readability е букмарклет кој кога ќе го кликнете го менува излгедот на страната која ја читате, со цел полесно читање и пред се фокус на самата содржина а не на дополнителните банери, линкови, менија и слично. Пример:

Слика 1: Пред и после кликнување на букмарклетот

Сѐ што треба да направите е да отидете на официјалната страна на букмарклетот, да си одберете некој од понудените стилови, големини на фонтови и колкави да бидат маргините, и откако ќе го направите тоа да го повлечете букмарклетот од сајтот во вашиот тулбар, меѓу другите букмаркови.

П.С. За да ви се врати оригиналниот изглед на страната, не треба пак да го кликнете букмарклетот, или пак да кликнете назад во интернет пребарувачот, туку на ‘Reload’ копчето кое се наоѓа во левиот горен агол во страната.

Во вид на веб книги:

• simpleR – Using R for Introductory Statistics која ја има и во pdf формат. Во неа интересни делови се на пр: генерирање на случајни податоци и интервали на доверба.
• Using R in Statistics, примери: дисктрени распределби и централна гранична теорема.
• Elementary Statistics with R, примери: распределби и тестирање на хипотези.
• Using R, пример дефинирање на функции.
• R by example, меѓу другото има и примери за работење со матрици и вектори, работење со датотеки (xml, csv), итн…

Листи на корисни функции:

• Useful functions in R
• R commands
• R Cheatsheet (изработен од мене) :)

Друго:

Вовед во цртање на графици во R [линк], како и како повеќе графици да се нацртаат на еден излез (во еден прозорец) [линк].

R-bloggers, блог агрегатор од ~140 блогови.

П.С. Доколку ве интересира R, и сакате да пробате нешто во него, ви го препорачувам ‘IDE’-то RKWard.

Слика 1: некоја си задача со Биномна распределба

Инсталираме Scala

Или ќе ги следиме инструкциите во претходниот пост, но со тоа ќе имаме Scala 2.7.x, или ќе го направиме следното, за да имаме Scala 2.8.0:

Одиме на http://www.scala-lang.org/downloads и го превземаме IzPack инсталаторот (моментален линк за последната стабилна верзија (2.8.1)), потоа отвораме конзола и влегуваме во папката кајшто е превземана оваа датотека. Потоа ја извршуваме наредбата:

sudo java -jar scala-2.8.1.final-installer.jar

Ќе ни се отвори следниот прозорец:

Слика 1

пота одбираме Next, ја прифаќаме лиценцата, одбираме да се инсталира во /usr/local/scala, и чекаме да си ја заврши работата.
Потоа мораме да ја додадеме променливата SCALA_HOME во системските патеки. Одиме пак во конзола, и ја извршуваме следната нардба:
nano ~/.bashrc

Следно, скроламе до крајот на текстуалнава датотека, и на крајот ги пастираме следните две линии:
export SCALA_HOME=/usr/local/scala/
export PATH=$PATH:$SCALA_HOME/bin

и со Ctrl+X излегуваме од едиторот, пришто кога ќе не праша дали да ги зачуваме промените потврдуваме. За да бидат ефективни промените го правиме следното:
. .bashrc

За да провериме сега дека работи, пишуваме scala во конзола пришто ќе ни даде нешто слично:
Welcome to Scala version 2.8.1.final (Java HotSpot(TM) 64-Bit Server VM, Java 1.6.0_22).
Type in expressions to have them evaluated.
Type :help for more information.

scala>
И сега сме во REPL-от на Scala. Ако рече дека неможе да ја најде наредбата scala значи или не е инсталирана како што треба или во датотеката со системски променливи не е правилно посочена.

Инсталираме модул/плагин за поддршка на Scala во NetBeans

Следно, да нагласиме дека плагинов е за NetBeans 6.9 (пришто може и во понови верзии да работи истотака). Го превземаме од следниот линк. Секако дека има и постари верзии но тие можеби нема да бидат компатабилни со Scala 2.8. Истотака на страната за превземање може да забележите дека има Windows иконче до архивата – нема врска тоа, модулите за NetBeans се независни од платформата.

Превземената архива сега ја екстрактираме, и ќе добиеме многу датотеки со наставка *.nbm. Сите тие заедно го формираат плагинот. За да ги инсталираме одиме во Netbeans во Tools -> Plugins и во новиот прозорец одиме во јазичето Downloaded:

Слика 2

одбираме Add Plugins ќе ни се отвори прозорче со кое влегуваме во папката кајшто се сите *.nbm датотеки, ги селектираме сите, и потоа тие ќе се инсталирааат и ќе се рестартира NetBeans.

Уште да му кажеме на NetBeans каде се наоѓа инсталацијата за Scala, за да работи плагинот и завршена работа: ја отвораме датотеката netbeans.conf која се наоѓа во etc папката.

Ќе видиме една линија која започнува со netbeans_default_options=". На крајот на неа, пред карактерот " го пастираме следното: -J-Dscala.home=/usr/local/scala/. За оваа промена да се регистира треба да се рестартира NetBeans.

Инсталација

abcde го има во сладиштата на Ubuntu, како и другите пакети кои ни ги требаат, и само ја извршуваме командата:
sudo apt-get install abcde id3 id3v2 lame

Конфигурација

Првин создаваме директориум во кој ќе ја зачувуваме енкодираната музика, да речеме ~/Downloads/

Потоа отвораме пак конзола и ја извршуваме командата:
nano ~/.abcde.conf

И кога ќе ни се отвори конзолниот уредувач во него ќе го пастираме тексот од следниот линк во него:

http://tinypaste.com/6a0b45

и само треба да отидете кај редовите што започнуваат со OUTPUTDIR и WAVOUTPUTDIR и да ја внесете патеката до папката во којашто сакате да се зачувува музиката (пр. /home/martin/Downloads) и како таков да го зачувате текстот.

Енкодирање на CD

Следно, го вметнуваме посакуваното аудио CD во читачот, отвораме конзола, ја извршуваме командата abcde.

ќе го најде CD-то, ќе ги прочита таговите од интенет, ќе не праша дали се тие соодветните за CD-то, или потврдуваме или велиме не и ги внесуваме рачно, и чекаме да се енкодира во *.mp3.

• не дава ‘thumbnail’ кај таскбарот туку транспарентна коцка
• се закочува целиот Plasma Workspace (работната околина) на моменти
• кога ќе се логирате не се стартува успешно Kwin compositing-от и немате ’3D’ ефекти во работната околина

и најверојатно имате или слаба Intel графичка, или Nvidia графичка без соодветен драјвер, или нешто слично..

Неколку совети за да ги немате овие проблеми:

1. Отидете во System Settings -> Desktop Effects и во Advanced штиклирајте Disable functionality checks. Ова ќе го реши проблемот што при логирање ве префрлува во работна околина без композитинг.
2. Во истиот прозорец отидете во All Effects и одштиклирајте Blur. Некогаш ова помага за да не се закочува целата работна околина. Постарите графички не се доволно способни за да го рендерираат овој ефект.
3. Отворете ја датотеката:
   ~/.kde/share/config/kwinrc
   и ќе видите две линии [Blacklist][Blur] и [Blacklist][Lanczos]. За да имате thumbnail кај таскбарот (а и кај другите случаи кај што ги генерира) треба во вториот блеклист да ја додадете вашата графичка, ќе видите дека веќе има некои таму додадено. За да ја додадете вашата треба да ја најдете, затоа извршете ги следните две наредби:
   sudo apt-get install mesa-utils
"`glxinfo | grep 'OpenGL renderer string' | sed -e 's/^.*: //'`:-:`glxinfo | grep 'OpenGL version string' | sed -e 's/^.*: //'`"

   По извршување на втората ќе добиете излез пример како следниов:
   Mesa DRI Intel(R) 965GME/GLE GEM 20100330 DEVELOPMENT :-:2.1 Mesa 7.9-devel

   И според ова, во блеклистот го додавате соодветно на следниот начин:
   Intel=965GME/GLE GEM 20100330 DEVELOPMENT:-:7.9-devel

   И на крај, со Alt+F2 ја извршувате командата kwin -replace

Целата работа е што во KDE 4.5 има нови ефекти и опции кои ги нема во KDE 4.4 и вака може да се деактивираат за да си терате без проблеми како што сте си терале.

Сега во овој пост, ќе откриеме како да ја смениме темата на бои која ја користи развојната околина во текстуалниот едитор, во кој го поминуваме најголемиот дел од времето, за да го добиете пример овој ефект:

Слика 1: едиторот со темата Aloha

Прв чекор е да отидеме во Tools -> Plugins, и да го инсталираме модулот Extra Color Themes. Алтернативно, може модулот да се вика Extra Color Ruby Themes (така е именуван во постарите верзии на NetBeans). Како и да се вика, темите важат за било кој јазик во кој ќе работите во NetBeans. Секако кудос до Ruby заедницата која се потрудила да ги склопи во еден модул :)

Откако ќе го инсталирате модулот, и пожелно ќе ја рестартирате развојната околина, отидете во Tools -> Options -> Fonts & Colors табот, и тука под Profile можете да ја изберете посакуваната тема:

Слика 2: понудени теми

EDIT 1:

Дополнителни теми:

Освен овие од пакетот, можете да инсталирате дополнителни теми, кои доаѓаат во *.zip датотека која се инсталира при кликање на Import копчето на истиот прозорец кој претходно се спомна. Пребарував и најдов неколку интересни теми:

Слика 2: Twilight, Mixu и Zenburn темите

И ги спакував во една архива (линк), која секако треба да ја отпакувате за да ги инсталирате темите една по една.

Се вика Hotot (официјален сајт), native Linux апликација е, ги искористува и GNOME системот за известување (според WebUpd8 и NotifyOSD на Ubuntu), и системот за исвестување на KDE SC соодветно ако ја користите таа околина. Користи WebKit, напишан е во Python и изгледа фенси.

Слика 1: Hotot во акција

Ги поддржува и стариот и новиот начин на Retweet-ување, има систем за додавање екстензии за него, и освен Home Timeline, Mentions, DMs и Favorite Tweets има и Retweets and Retweeted оддел. Секако има и пребарување на профили и пребарување на твитови со одредени зборови a.k.a. “Find someone you love” и “Search for …” :)

Инсталација:

sudo apt-get install python-webkit python-notify python-keybinder mercurial python-distutils-extra
hg clone https://hotot.googlecode.com/hg/ hotot
cd hotot/
sudo ./install.ubuntu

Кога ќе го инсталирате на овој начин, ќе имате и икона во менито – како да сте го инсталирале од *.deb пакет.

Софтверот е во алфа верзија, и е одличен, во иднина само уште очекувам повеќе можности во Preferences и PPA складиште за Ubuntu.

EDIT 1:

Бидете во тек со најновите верзии:

Сега откако еднаш имате направено hg clone, за да ја апдејтувате програмата немора да ја извршувате таа наредба секогаш (со што поточно се симнува кодот од целиот проект), туку треба само да ги земате најновите промени, и откако ќе ги земете нормално да ја извршите со администраторски привилегии инсталационата скрипта install.ubuntu. Односно:
cd hotot/
hg pull
hg update
sudo ./install.ubuntu

EDIT 2:

Складиште/PPA за Ubuntu:

Можете да го додадете следното складиште за да не се мачите да ги симнувате најновите промени од Google Code и да го инсталирате мануелно, туку штом еднаш е инсталиран, автоматски ќе ги наоѓа новите верзии и ќе ве прашува дали сакате да ги инсталирате. За додавање на складиштето и инсталирање на пакетот се следните наредби:
sudo add-apt-repository ppa:hotot-team/ppa
sudo apt-get update && sudo apt-get install hotot

Послем тоа одберете Save Changes, и отидете си во Home да ја видите промената. Еве пример колку за илустрација:

Слика 1: @moondowner's twitter profile

За да имате ‘sidebar’ кој не е транспарентен, само отидете назад во Design, одберете која боја и одберете да ги зачува промените.

java -jar progg.jar

Нели би било убаво, да можете да напишете само progg и со тоа да се изврши/стартува програмата, или уште поубаво, да немора да сте во фолдерот во кој се наоѓа програмата туку едноставно, да можете да ја повикате во било која папка и да се наоѓате.

Има решение од неколку чекори за да се реализира ова, и инспириран од твитот на Дамјан за одличната алатка ditaa,

Слика 1.

одлучив неа да ја земам во примерите. (hint: примерите се за Linux, тестирани на (K)Ubuntu)

Чекор 1: превземање на *.jar датотеката и копирање во соодветна датотека

Откако ќе ја превземеме датотеката, ќе ја екстрактираме во соодветна датотека, да речеме во ~/.ditaa/, и ќе ја имаме следната соддржина во неа:
COPYING
ditta0_9.jar
HISTORY

Чекор 2: создавање на скрипта за извршување на *.jar датотеката

Во истата папка, отвораме бланко текст датотека, ја именуваме ditta, и ја пастираме следната соддржина во неа:
#!/bin/sh
APPDIR=`readlink -f "$0"`
APPDIR=`dirname "$APPDIR"`
јаva -jar ${APPDIR}/ditaa0_9.jar "$@"

Чекор 3: даваме привилегии за извршување на скриптата

За да може да се изврши скриптата, треба да има привилегии за извршување, тоа го постигнуваме со извршување на командата:
chmod +x ditta

Нормално, треба да бидеме позиционирани во папката во која се наоѓа скриптата.

Чекор 4: додавање на папката во системските патеки

Ја отвораме датотеката ~/.bashrc, пр. со наредбата:
nano ~/.bashrc

и на крајот на најпоследниот ред, додаваме нов, и ја пастираме следната соддржина:
export PATH=/home/ime_na_akauntot/.ditaa/:$PATH

кадешто соодветно кај ime_na_akauntot го вметнувате името на вашиот акаунт, и ги зачувувате промените. И на крај, за да има ефект, додавањето во системски патеки, ја извршуваме наредбата:
. ~/.bashrc

Чекор 5: користење на програмата ;)

Се надевам дека ви се најде водичов корисен..

1) Не-дефинирање и не-користење на константи:

Сега, знаеме во природните науки што е константа. Ги земаме нив во предвид, но, и земаме во предвид нешто друго, константа може да ни биде секој ресурс кој се користи често, секој стринг кој го печатиме често, секоја патека до некоја датотека, било да е икона или скрипта итн…

Замислете да имате огромна GUI апликација, со многу страни и скоро во секоја имате некоја иста икона, и замислете да сте ја пишувале патеката до неа во секоја страна. Што доколку се смени патеката до таа икона? Ќе треба секаде да ја смените. Затоа, отворање нова класа, именувајте ја Constants, и во неа дефинирајте ги сите константи. Пример за една Constants.java датотека со една константа, за, да речеме некоја апликација со физика што се занимава:

package com.moondowner.util;

public class Constants {
public static final long STANDARD_GRAVITY_ACCELERATION = 9.80665;
}

И во другите класи ја користите со Constants.STANDARD_GRAVITY_ACCELERATION, што не само што е полесно од внесување на самиот број, и тоа n пати, туку и доколку сакате да го запишете бројот во поголема/помала точност, тоа само на едно место ќе го смените.

Се случува некој да изгуби лаптоп, или па да му се украде. Истотака се слчучува да се украде и обичен компјутер (како што беше во некое од основниве школи пред некој месец). Но, затоа постојат алатки кои донекаде помагаат во нивно враќање кајшто навистина припаѓаат, кај нивните вистински сопственици.

Која улога ја има тука Prey? Тоа е програма која се инсталира во вашиот оперативен систем (ја има и за Windows, и Linux, и OS X), која се стартува во позадина секогаш кога ќе се стартува и компјутерот. Корисникот никако неможе да провери дали Prey работи во позадина. И се додека не и речеме на програмата да дејствува таа тивко седи во оперативниот систем.

Но доколку ни го украдат што правиме? Prey автоматски се конектира на интернет и рапортира:

• каде се наоѓа лаптопот (користи геолокација – зема GPS координати доколку е возможно, доколку не е гледа според IP адреси);
• ни кажува кои програми ги извршува тој што го украл лаптопот;
• кои датотеки се нови или сменети;
• фаќа ‘screenshot’-ови и ни ги праќа;
• и доколку има webcam дури и со камерата фаќа слики и тие ги праќа;

И истотака можеме да праќаме пораки до лаптопот дека е следен – кои се појавуваат на екранот – со цел да го исплашат крадецот. Но како сето тоа кога лапотот е украден? Prey доаѓа со придружен веб сервис на кој се регистрираме и во него се внесуваме уреди (лаптопи, работни станици, таблети, сл.) и за секој уред додаден го инсталираме Prey, и во инсталираната програма ги внесуваме податоците дадени од веб сервисот (API клуч за корисникот, и одделен клуч за секој уред) – за тие (веб сервисот и уредот) да се препознаваат и комуницираат меѓу себе.

Инсталација и конфигурација

Прво, пред да ја превземеме и инсталираме прогамата ќе се регистрираме на веб сервисот: http://control.preyproject.com/ …ќе ни прати мејл со активација, најнормален процес на регистрирање.

Слика 1: Додаваме нов уред во сервисот

После регистрација, време е да го додадеме уредот во сервисот, за после кога ќе ја инсталираме програмата да ги имаме податоците кои и требаат. Кликаме Add new device.

Слика 2: Внесуваме податоци за дадениот уред

За секој уред ги внесуваме бараните информации.

Слика 3: успешно додаден уред

Следно, ја превземаме програмата за инсталација од: http://preyproject.com/download

После инсталација, го стартуваме Prey Configurator (обавезно со администраторски привилегии) кој на Linux изгледа како на следнава слика (Слика 4):

Слика 4: Prey Configurator во Linux

Додека пак во Windows го има изгледот како на Слика 5:

Слика 5: Prey Configurator во Windows (превземено од preyproject.com)

И на крај, ги наоѓаме во веб сервисот API клучот (секој корисник има по еден) и клучот за уредот (секој уред има посебен клуч), ги внесуваме и одбираме Accept. Другите поставки/опции се наоѓаат во веб сервисот, меѓу кои и најважното:

Слика 6: Доколку ви е украден или исчезнат лаптопот, веднаш во првото интернет кафе и ова променете го во Yes

Доколку го промениме ова во Yes, ќе почне да ни праќа податоци, и ќе ни ја даде можноста да праќаме предупредуања. Истотака во сервисот можеме да одбереме кои податоци да ги праќа, дали автоматски да се апдејтува прогамата во нашиот уред, дали да му праќа статистики до веб сервисот, и така натаму. Сума сумарум, handy алатка.